Bilindiği gibi, Türkler Anadolu’ya Orta Asya’dan gelmişlerdir. Selçuklular zamanında Anadolu’ya büyük göçler olmuş ve Anadolu’nun Türkleşme süreci başlamıştır. Selçuklu Devleti’nin 1071 yılında Bizans İmparatorluğu’nu Malazgirt’de yenilgiye uğratmasından sonra Selçuklu Sultanı Melikşah’a bağlı bazı komutanlar Anadolu’da geniş topraklar ele geçirmişlerdir. Bu komutanlardan biri olan Danişment Gazi, Sivas ve Kelkit Nehri Havzası’nı içeren bir bölgeyi fethetmiştir. Bu bölgede Sebastia, Nikopolis ve Zimara gibi bazı Antik Roma şehir ve kentleri vardı. Bazı kaynaklara göre Ermeniler’in yaşadığı bu bölge, Batılılar tarafından çizilen haritalarda Aşağı Ermenistan olarak da geçmektedir.1

Anadolu’nun fethinden sonra bazı Türkmen boyları bu bölgelere gelerek buraların Türkleşmesi’ne katkıda bulunmuşlardır. Emir Danişment, Sivas ve civarında devletini kurduğunda bu yerler Türkler tarafından, bilhassa Oğuz boyları tarafından iskan edilmiştir. Mesela, eski zamanlardaki ismi Dudriaga olan Zara ilçesi yakınlarındaki Tödürge köyünün halkı Oğuzlar’ın Dodurga boyuna mensupturlar.2 Avşar, Kınık ve Çepni gibi bazı Oğuz boyları da bu çevreyi ikamet edinmişlerdir. Osmanlı Devleti zamanında Suşehri, Zara ve çevresini içeren Sivas’ın kuzey ve doğu bölgelerine Ulu Yörükler yerleşmişlerdir.

19. yüzyıl başlarında bugünkü Duricin’de yaşayan sülaleler köyün (bugünkü üç mahalle) geldikleri zaman, bu bölgede ne Duricin adında bir köy ne de İmranlı diye bir yerleşim yeri vardı. Mamafih, bölgede Ermeniler’in yaşadığı tahmin edilmektedir. Bazı rivayetlere göre atalarım henüz buralara gelmeden önce İmranlı bölgesinde Ermeniler vardı. Buna ek olarak, bu bölgede çok yoğun bir orman dokusu vardı. Bu sebepten, Zara’nın doğusunda kalan bu yörede dikkate değer bir yerleşim yeri bulunmamaktadır. Batılı araştırmacı Sinclair’e göre 1372 yılında Zara ve Tödürge’de birtakım yönetim birimleri bulunmaktadır. Buraların köylerden büyük küçük kentler olması gerektiğini söyleyen Sinclair, daha doğudaki bugünkü İmranlı civarının aşırı derecede ormanlaşmış olduğunu ve belki de bu yüzden çok az seyyahın Zara’nın doğusundaki şimdiki yolun istikametinde seyahat ettiğini ileri sürmektedir.5 İmranlı ve civarında önemli herhangi bir kentin olmaması ve bölgenin aşırı ormanlık olması gibi sebeplerden dolayı, 17. yüzyılda yaşamış olan Osmanlı seyyahı Evliya Çelebi dahi Sivas’tan Erzincan’a ve Erzurum’a Zara ve Suşehri üzerinden seyahat etmiştir. Bu tesbit bazı Sivas Salnameleri (Yıllık) tarafından da desteklenmektedir. Hicri 1308 (1890/1891) tarihli Sivas Salnamesi’ne göre, Koçgiri (Zara) kazasının Abaş ve Çit (İmranlı’nın eski adı) nahiyelerinde görkemli bir orman bulunmaktadır.6 Bu sebeplerin yanında, bu bölgede istikrarın sağlanamamış olmasından dolayı oluşan güvensizlik ortamı da İmranlı civarının eski vesikalarda ve seyyahların eserlerinde geçmemesinin bir diğer sebebidir. 19.yüzyılın ortalarında Anadolu’yu karış karış gezen ve gittiği yerlerin haritalarını çizen ünlü Alman haritacı ve gezgin Heinrich Kiepert de bu karışıklıktan nasibini almış ve bölgeye ulaşamamıştır.Heinrich Kiepert, 5 Eylül 1848 tarihli gezi notunda şöyle demektedir:

“Birkaç dağ silsilesi, hemen hemen tamamiyle Ermeni köyü olan Zara yakınlarındaki bir jips tepesinin eteklerindeki yüksek vadi ve platolara uzanır.

Yol arkadaşlarımın hastalıkları, kısa bir süre önce Sivas ve çevresinde ortaya çıkan kolera salgınından dolayı onlardan birinin birden bire hasta düşmesi sebebiyle burada durdum. Buna ek olarak, yağmacı Kürt çetelerinin bitişik dağlardan yola çıkmaları haberlerinin gelmesi, doğuya Kızılırmak’ın kaynağına doğru ilerleme planımdan vazgeçmemin ve Sivas’a geri dönmemin nedenidir.’”7 

19. yüzyılın son çeyreğinde, ‘93 Harbi’ olarak da bilinen 1876-1878 Osmanlı-Rus Savaşları’ndan dolayı Erzurum ve Kars illerinden bölgeye büyük bir göç olmuştur. Göçmenlerin (Muhacir) sayısı çok fazla idi ve Koçgiri kazasına gelenlerin büyük bir kısmı devlet tarafından şimdiki İmranlı ilçe merkezinin bulunduğu bölgeye yerleştirilmişlerdir. 1870 Sivas Salnamesi’nde 271 hanedeki 1378 muhacirin bölgeye yerleştirildiği yer almaktadır. Böylece Çit Bucağı adında bir nahiye kurulmuştur. Daha sonraki yıllarda ismi Hamidabat olarak değiştirilmiştir. Bazı kaynaklara göre bu tarih 1911 senesine tekabul etmektedir. Fakat hicri 1321 (1905) Sivas Salnamesi’nde, nahiye’nin ismi Hamidabat olarak geçmektedir. 1905 yılındaki Hamidabat Nahiye Müdürü ise Mehmet Bedri Efendi’dir.10 Zamanla, Duricin tekrar köy statüsüne dönmüştür. Duricin yakınlarındaki Hamidabat’ın ismi ise İmraniye olmuştur. 1933 yılında Dahiliye Vekaleti’nin yayınladığı ‘Köylerimiz’ adlı kitapta Duricin ve İmraniye, nüfusu 150’den fazla olan ve Köy Kanuna tatbik edilen yerleşim yerleri olarak geçmektedir.11 1948’de, İmraniye ilçe statüsüne kavuşmuş ve Sivas’a bağlanmıştır. İsmi ise İmranlı olarak değiştirilmiştir. Duricin ise İmranlı ilçe merkezine bağlı mahalle konumuna getirilmiş ve eski Duricin köyü ise yukarda Durcan Mahallesi ve Yeni Mahalle ile aşağıda Yenidoğan Mahallesi olarak ayrılmıştır.